Al jaren werk ik als hulpverlener via PGB. Al mijn cliënten (meerendeel onder de 14 jaar) wonen nog thuis, ouders kunnen deze kinderen alleen thuis laten wonen INDIEN ze hulp kunnen inschakelen door het gebruiken van een PGB.
Steeds vaker hoor ik nu dat ouders ernstig gaan overwegen - zeer tegen hun gevoel in - om hun zoon of dochter dan toch maar uit huis te plaatsen, eenvoudigweg omdat ze steeds minder PGB krijgen en dus steeds minder zorg en ondersteuning kunnen inschakelen. De last voor de ouders zelf wordt daardoor te zwaar met als gevolg een noodgedwongen, ongewenste uithuisplaatsing.
Mevrouw Leijten heeft volledig gelijk dat bezuinigen op de PGB's uiteindelijk ons land veel meer geld zal gaan kosten. Iedereen weet dat de zorg in instellingen vele malen duurder is dan het verstrekken van PGB's, bovendien laat de kwaliteit van zorg in instellingen zeer te wensen over, zoals ook algemeen bekend is.
De logica van deze bezuinigingen kan ik derhalve absoluut niet volgen.

Een goede zaak dat dit eens ter discussie wordt gesteld. Iedereen kan zelf wel uitrekenen dat de bezuinigingen uiteindelijk leiden tot meer kosten op andere plaatsen. Of telt voor Bussemaker ook "wie dan leeft die dan zorgt"? Het zou van inzicht getuigen als men de bezuinigingsplannen nog eens objectief tegen het licht houden. Wil je bezuinigen op gezondheidszorg steun dan de meer kleinschalige initiatieven die zonder zware toppen werken en waar men zich met hart en ziel inzet voor de mensen die zorg nodig hebben. Verminder de administratieve druk en controleer strenger op de inzet van de pgb-gelden. Je zult zien dat er dan meer zorg verleend wordt voor minder geld en dat is toch wat Jet Bussemaker voor ogen heeft? Nu leidt de bezuinigingsdrift weer tot schrijnende gevallen. Mensen die het hoofd net een beetje boven water konden houden doordat hun kind af en toe uit logeren gaat of begeleid wordt, kunnen die zorg niet meer inkopen waardoor juist die gezinnen onder zeer grote druk komen te staan. Dat terwijl de druk meestal al erg hoog is. Ben benieuwd of men halverwege het bezuinigingstraject ook het lef heeft om te evalueren en zaken terug te draaien.

staatssecretaris Bussemaker, mag eens een dag met mij meelopen hoe het is om een meervoudige zeer gecompliceerde gehandicapte persoon met (HUNTINGTON) een dagje thuis te verzorgen. Dit is in een verzorgingstehuis niet mogelijk omdat ze dit niet aankunnen. De client krijgt een luier om en word vastgebonden in bed en stoel en volgespoten met verdovende middelen omdat ze het vreemd vinden dat hij onhandelbaar word. Ik wil het al helemaal niet hebben over het fijt dat de woning aangepast moet worden, en de WMO dit niet wil betalen omdat ze allerlei regeltjes hebben om de wet te omzeilen, dat begrijp ik ook niet het beleid is langer thuis blijven, maar daarin voorzien homaar. De mantelzorger komt hierdoor zo in de klem dat hij/zij overbelast raakt en uitgeknepen word. Dit moet veranderen
Groet Marc

Helemaal mee eens,mw. leijten laat mw. Bussemaker maar weten wat er leeft onder de gehandicapten. Zij willen liever NIET een last zijn want zo voelen zij zich al Zij willen liever voor zichzelf zorgen en nog liever hun eigen leven leiden ,maar alles wordt kapot gemaakt,WIJ moeten een VOORBEELD zijn voor ANDERE LANDEN, NEDERLAND staat toch altijd graag voorop NU IS DE KANS LAAT LANDEN WETEN HOE HET HOORT HOE MEN MET ZIEKE,GEHANDICAPTEN om moeten gaan,OF LIGGEN HIER STRAKS ZIEKE EN GEHANDICAPTEN OP STRAAT ZOALS IN AMERIKA?

Helemaal mee eens het wordt tijd dat men stopt om te bezuinigen op de zorg, als je dan ziet dat je elke keer weer formulieren moet in vullen wat je kind mankeert, terwijl men wel weet dat als men een handicap heeft dit niet over gaat. Het is frusterend voor de ouders dat men voor CIZ elke keer weer een nieuwe indicatie moet aanvragen voor je kind, terwijl men wel weet dat die handicap blijft.
Hierdoor heb je een hele papierwinkel wat je in moet vullen, zonde van de tijd en papier.
Men gaat nu weer terug in de tijd, wat ze toen in de jaren 80, 90 hebben opgebouwd door voorzienningen, breken ze nu weer net zo hard af.

Wij zijn een gezin met drie kinderen met een aandoening (ADHD/ODD/ADD en PDD-NOS) waarvan er 1 zeer ernstig meervoudig gehandicapt is en dat is ook de enige waarvoor wij een pgb hebben aangevraagd. Maar ook wij moesten toch weer inleveren ondanks de mooie woorden van mw Bussemaker dat dat niet zou gebeuren. Onze tijd en aandacht voor de 2 minder aangedane kinderen wordt hierdoor nog beperkter terwijl ook zij die aandacht zo hard nodig hebben met hun aandoening. We hebben het tot nu toe gered met maar 1 pgb aanvraag, echter door de beknibbeling op deze ene aanvraag overwegen wij nu toch ook om voor een van de andere kinderen, die het ook nodig heeft, toch ook een pgb aan te gaan vragen, omdat dit kind hierdoor toch teveel in de knel komt. We moeten inleveren op investeren in ontwikkeling en begeleiding van de ene ten koste van de ander en dat gaat niet in een gezin met 3 kinderen die juist extra begeleiding nodig hebben bij alles. Wij raken hierdoor echt overbelast en gaan nu dus waarschijnlijk stappen ondernemen om begeleiding te krijgen voor een van de andere kinderen. Anders moeten we beiden thuisblijven en niet buitenshuis meer werken in plaats van 1 van ons. En dat gaat ook niet lukken. Dus wat schiet de regering hiermee op? Ze verleggen het probleem van het ene naar het andere kind. Eerst konden we twee van de drie kinderen, door het pgb van de ene, goed begeleiden en helpen met hun beperkingen, maar nu zou dat dus nog maar 1 worden van de 3 doordat we uren tekort komen nu.
Bij andere gezinnen waar dit ook speelt maar die misschien niet voor andere kinderen nog een pgb aan kunnen vragen die raken wellicht overbelast en dan moet er ook weer hulp komen of voor de ouders of het kind moet misschien wel uithuis geplaatst wat ook de nodige schrijnende toestanden met zich mee kan brengen en zeker geen kostenbesparing is voor de overheid!
Waarom moeten we toch zo blijven vechten om onze kinderen zelf te mogen opvoeden en begeleiden ook als die kinderen extra hulp nodig hebben? Snappen ze nou niet in Den Haag dat je niet kunt werken buitenshuis met "bijzondere" kinderen en hen ook nog eens de hele dag overal mee kunnen begeleiden zoals ze nodig hebben? Snappen ze nou niet dat wij als ouders dan van de arbeidsmarkt afgehaald worden om voor onze kinderen te moeten zorgen met alle financiele gevolgen vandien? Dat dat niet kan. Dat we niet en op de arbeidsmarkt buitenshuis kunnen werken om zoals normaal is in ons inkomen te voorzien maar tegelijkertijd thuis te moeten zijn voor onze kinderen die nergens anders terecht kunnen omdat ze speciale begeleiding nodig hebben? Die kun je niet even bij de buurvrouw onderbrengen, alleen thuislaten voor een halfuur, of bij opa en oma droppen zogezegd. Wat begrijpen ze hier nu niet aan in Den Haag?
1 uur minder begeleiding per dag kan al bijna een onmogelijke hindernis zijn met werkzaamheden elders, een hele dag minder per week of een heel weekend, is gewoon een ramp voor het hele gezin. Zowel financieel, je kunt je baan niet meer houden als je werkgever niet mee wil werken, en als je alle zorg thuis over moet nemen dan loop je zowel lichamelijk als psychisch vaak vast. En dan?
Natuurlijk kunnen we altijd naar andere landen om ons heen en verder weg kijken die het veel en veel minder hebben dan wij. Dat weten wij ook wel. Maar moeten wij daarom onze sociale samenleving laten afkalven? Zouden wij niet een lans moeten breken voor die mensen in andere landen die het veel minder hebben om hen te helpen ook op een sociaal hoger plan te komen? Zouden wij dan niet een goed voorbeeld moeten zijn als we in een land leven wat nog zo rijk is? Een voorbeeld van hoe je fatsoenlijk met je minder gefortuneerde gehandicapte en anderszins minder bedeelde medemensen om hoort te gaan? Zijn we dan al zover afgegleden dat alles afgemeten wordt aan geld? Is geld dan onze afgod geworden, en onze naar onze maatstaven niet rendabele medemens alleen nog maar een kostenpost? Waar is de compassie en het hart voor onze medemens in nood? Is geld dan nog het enige wat telt? Als dat zo is zal deze "economische" crisis omslaan in een humanitaire crisis binnenkort. Heb je naaste lief als jezelf!

Een bezorgde moeder.

Kijk, dat is nu eens iemand die weet waar het over gaat.
Inderdaad, het (weg)bezuinigen van de AWBZ levert alleen maar MEER kosten op i.p.v. minder en dus minder geld voor de regering i.p.v meer.
Je hebt hier in Nederland wel een rare regering, hokjespolitiek en doorschuifpolitiek, en meer bestaat er geloof ik niet.
Ik hoop dat mevr. Leijten die Bussemaker eens eindelijk wakker kan maken !!!!

Ik ben het helemaal met bovenstaand kamerlid eens.
Eindelijk iemand die inziet dat al deze bezuinigingnen niet in het voordeel maar juist nadelig zullen zijn.
Maar ja je kunt het ook allemaal beter bij een ander op het bord schuiven en dan heb je toch de bezuiniging gehaald en hoe er vervolgens de ander mee omgaat en eruit komt is dan niet meer jouw probleem.
Wat zijn we toch goed in het afschuiven van de problemen.
Ik hoop dan ook dat alle bezuinigingen terg worden gedraaid en dat een ieder die recht heeft ook zorg dit ook daadwerkelijk krijgt.
Het PGB potje is nog altijd 70% van wat er in nature aan zorg wordt betaald dus zal dit altijd veel voordeliger zijn om iemand op deze manier te ondersteunen en thuis te kunnen laten wonen.

Ik werk al jaren als zorgverlener via PGB en doe zowel de begeleiding van kinderen onder de achtien jaar, coordineer in een gezin waar 5 zorgverleners werkzaam zijn, voer gesprekken met diverse instanties, scholen e.d. en zorg dat we voldoende gedegen rapporten hebben om voldoende indicatie te krijgen voor elk kind. Tevens voer ik gesprekken met ouders, psychaters en psychologen op verzoek van ouders. Een duizendpoot dus. Ik zal u besparen om te vertellen hoeveel administratie van deze clienten op mijn buro liggen. Wel kan ik u zeggen dat dit over 7 clienten 80 uur in de maand aan administratieve uren zitten. Ik heb juist voor PGB zorg gekozen om meer zorg te kunnen bieden aan clienten en hun ouders i.p.v. de grote romslomp van administratie en het schrijven van vele rapporten. Wil men echte hulp kunnen bieden is zorg direkt bestemd voor clienten en ouders een eerste vereiste!!!!! Hiermee kun je adequate hulp bieden waardoor gezinnen ontlast, ondersteund en aangestuurd kunnen worden. Hebben we dan nog niets geleerd van Zorg op maat bieden dan clienten in dure instellingen plaatsen. Hoort preventief handelen en werken niet meer als taak van een zorgverlener in het gezin? Dit is juist waarom het PGB is ontstaan. Wegbezuinigen in de AWBZ zorg lijdt tot frustraties, lange wachtlijsten en geldverspilling. Gemeenten moeten nog maar bewijzen dat zij de zorg beter kunnen hendelen.

Helemaal mee eens, maar wat kan je er tegen doen. Laat ze die bureaucratie maar stoppen dát levert geld op.